ناامید آن قدر از پرسش جانان که مپرس

از بتان حال دل گمشده می پرسیدم

خنده ای کرد نهان آن گل خندان که مپرس

در تب عشق به جان کندن هجران شده ام

محتشم پرسد اگر حال من آن سرو بگو

هست لب تشنه پابوس تو چندان که مپرس