مکن چو آینه خود را مقابل همه کس

خموشیت گره افکند در دل همه کس

بگو حدیثی و بگشای مشکل همه کس

بدان که هر نظری قابل جمال تو نیست

رخی که بال ملک را خطر ز شعله اوست

روا بود که شود شمع محفل همه کس

عداوتم به دل کاینات داده قرار