با شیر در سلاسل با مرگ در کشاکش

آن کز نهیبش آتش شد بر خلیل گلزار

در باغ روی او داد گل را مزاج آتش

دل وحشی است بندی من از علاقه او

از صیقل محبت کانهم ز پرتو اوست

طبعی است محتشم را کائینه ایست بی غش