خدا گرداندم یارب بلا گردان هر تارش

ز دل دودی بلند آویخته زلف نگون سارش

زهر چشمی به حسرت می گشاید از پی آن گل

بهر گامی که بر می دارد از جا نخل گل بارش

به سر ننهاده کج تاج سیاه آن ترک آتش خو