به گلشن حسرت قدش رود از نخل بر گلشن

بهر گامی که بر می دارد از جا نخل گل بارش

به سر ننهاده کج تاج سیاه آن ترک آتش خو

که از آهم به یک سو رفته دود شمع رخسارش

به نخل خشک آموزد خرامش سحر رفتارش

ز بیم غیر می گوید سخن در زیر لب با من

من حیران بمیرم پیش لب یا پیش رخسارش