که بود آن که ازو دیگ سینه میزد جوش

گرفته بهر وی از پاس و اقفان سر راه

نموده تکیه گهش نیز محرمان سر و دوش

چو پیش رفتم خود را زدم در آن آتش

ز بی شعوریم اول اگر ز جا نشناخت

شناخت عاقبت اما ز طرز راه و خروش

چنان به تنگ من از سرخوشی درآمد تنگ