پادشاهی که به جز فتنه نباشد سپهش

وای بر ملک دل و دین که شد آخر ز بتان

نامسلمان پسری فتنه گری پادشهش

چکند گر نکند خانه مردم ویران

محتشم در گذر آن چشم که من دیدم دوش

جبرئیل ار گذرد می زند از غمزه رهش