هزار خنجر زهر آب داده نرگس او

طپانچه بر رخ خورشید می زند رویش

چرنده را ز چرا باز می تواند داشت

نگاه دلکش ناوک گشای آهویش

کشیده بهر دلیری که بنگرد سویش

چنان ربود دل مرا که هیچ دیده ندید

همین کدیایت محل غمزه محل جویش