به این سگان ای مدعی زان در مسافر شو

نهد داغ غلامی بر جبینم خال هندویش

رقیبا آن که از رشگ تو با غم بود هم زانو

همین دم تکیه گاه یار خواهد بود بازویش

که دیگر شد مجاور بر سر کوی سگ کویش

دو روزی گر ز هجرم غنچه سان دلتنگ کرد آن گل

ز پیوند قدیمی باز کردم جا به پهلویش