چنین تا سپیده برآمد ز جای

که با تخت و تاجست وبا زیب و فر

همی مهرشان هر زمان بیش بود

خرد دور بود آرزو پیش بود

تبیره برآمد ز پرده سرای

پس آن ماه را شید پدرود کرد

بر خویش تار و برش پود کرد