محتشم از چشم تر آتش فشان در دشت غم

آن که در ایوان حسنت بسته طاق از پر زاغ

باز راه سیر با اغیار سرکردی که رشک

لاله و گل را ز اشگم تر کند در باغ وراغ

آن صنم دامن کشان با این و آن در گشت باغ