بر آهوی حرم ز برای ثواب تیغ

قتلم فکند دوش به صبح و من اسیر

مردم ز غم که دیر کشید آفتاب تیغ

عابد کشی است در پی قتلم که می کشد

می دید بخت و دولت خونریز محتشم

می بست یار چون به میان از شتاب تیغ