که دایمم من صورت طلب به آن مشتاق

زهی ز عشق جهانی تو را به جان مشتاق

من از کمال محبت جهان جهان مشتاق

نهان ز چشم بدان صورت تو را این است

ز دست کوته خود در هوای زلف توام

چو مرغ بی پر و بالی به آشیان مشتاق

به محفل دگران در هوای کوی توام