چو آن غریب که باشد به خانمان مشتاق

ز دست کوته خود در هوای زلف توام

چو مرغ بی پر و بالی به آشیان مشتاق

به محفل دگران در هوای کوی توام

کنم سراغ سگت همچو کسی که بود

ز رازهای نهانی به همزبان مشتاق

عجب که ذکر تو جزء شهادتم نشود