کز آتش سوزنده حبابیست معلق

این گوی که دستی نگهش داشته زان سوی

چون قطره آبی ز سحابیست معلق

دل می کنداز غب غب و روی تو تصور

کاکل که به بوسیدن دوشت شده مایل

گوئی ز سر سرو غرابیست معلق

در حلقه فتراک تو دایم دل بریان