چو ملک عشق به یکبار شد مسخر دل

چو سنگ خورد نهانی تنم به لرزه فتاد

ز دیدنش چو طپیدن گرفت پیکر دل

پی نشاط فرو کوفتند نوبت غم

ازو چه ره طلبیم بهر حفظ جان کردن

که جان فریفته اوست صد برابر دل

ز جان محتشم آواز الامان برخاست