تا زین ستم آباد به بیداد تو رفتم

برکس مکن اطلاق هلاکم که ز دنیا

از سعی اجل هم نه به امداد تو رفتم

پوشیده کفن سوی مکافات گه حشر

خسرو ز جهان می شد و آهسته به شیرین

می گفت که من در سر فرهاد تو رفتم

نالان به درش محتشم از بس که نشستی