می گفت که من در سر فرهاد تو رفتم

پوشیده کفن سوی مکافات گه حشر

تا زین ستم آباد به بیداد تو رفتم

خسرو ز جهان می شد و آهسته به شیرین

نالان به درش محتشم از بس که نشستی

من منفعل از ناله و فریاد تو رفتم