نالان به درش محتشم از بس که نشستی

تا زین ستم آباد به بیداد تو رفتم

خسرو ز جهان می شد و آهسته به شیرین

می گفت که من در سر فرهاد تو رفتم

من منفعل از ناله و فریاد تو رفتم