اگر روزی غباری آید و گرد سرت گردد

غرض از چشم اگر رفتی نخواهی رفت از یادم

تو آن صیاد بی قیدی که باقیدم رها کردی

من آن صیدم که هرجا می روم در دام صیادم

بدان کز صرصر هجر تو دوران داده بربادم

وگر بر گرد سروت مرغ روحی پرزند میدان

که افکند است از پا حسرت آن سرو آزادم