بدان کز صرصر هجر تو دوران داده بربادم

تو آن صیاد بی قیدی که باقیدم رها کردی

من آن صیدم که هرجا می روم در دام صیادم

اگر روزی غباری آید و گرد سرت گردد

وگر بر گرد سروت مرغ روحی پرزند میدان

که افکند است از پا حسرت آن سرو آزادم

چو بازآئی به قصد پرسشی برتربتم بگذر