مهی برآمد و برنامد این مراد که یکشب

اسیر فتنه حسن گران سپاه تو گردم

بکش مرا و میندیش از گنه که همان من

به روز حشر رعقوبت کش گناه تو گردم

به دیده کام ستان از رخ چو ماه تو گردم

مرا چه محتشم این بس ز باغ وصل که قانع

به نیم نکهتی از عنبرین گیاه تو گردم