صحبت گذاشتم ز تماشائیان شدم

پاس درون قرار به نامحرمان چو یافت

من محفل تو را ز برون پاسبان شدم

دیدم که دیدن رخت از دور بهتر است

این شد ز خوان وصل نصیبم که بی نصیب

از التفات ظاهر و لطف نهان شدم

بر رویم آستین چو فشانید در درون