دم ساز در برون به سگ آستان شدم

این شد ز خوان وصل نصیبم که بی نصیب

از التفات ظاهر و لطف نهان شدم

بر رویم آستین چو فشانید در درون

عمرت در از باد برون آن چه میتوان

لیکن که من ز پند تو کوته زبان شدم

چون محتشم اگرچه به صدخواری از درت