کمند عقل بگسستم ز نو دیوانه گردیدم

به هجران کرده بودم خو که ناگه روی او دیدم

گرفتم پنبه آسایش از داغ جنون یعنی

به باغ عاشقی از سر گل دیوانگی چیدم

دلم زان آفت جان بود فارغ وز بلا ایمن