به بزمش چو نروم تغییر در صحبت کند چندان

که ترسم بس کند گر از یک گویم خبر دارم

به من چندان گناه از بدگمانی می کند نسبت

که منهم در گمان افتاده پندارم گنه کارم

که گردد در زمان ببر و نشد زان بزم ناچارم

چو در خلوت روم سویش پی دریوزه کامی

زبان عرض حاجت بندد از تعظیم بسیارم