ز بتان تو را گزیدم که شه بتان حسنی

دل خویش را تسلی به همان نگاه دارم

ملک الملکوک عشقم که به من نمانده الا

تن بی قبا که به روی سر بی کلاه دارم

من اگرچه خود گدایم دل پادشاه دارم

شه وادی جنونم به در آی ز شهر و بنگر

که ز وحشیان صحرا چه قدر سپاه دارم