آئی فرو به بارگه دل گشای چشم

از چشم آفتاب برآید گر افکنی

پرتو به خانه دلم از غرفه های چشم

ناید فرو سرم به فلک گر تو سرفراز

بر محتشم گذار فکن کز برای توست

گوهر فشانی مژه اش در سرای چشم