آه تا کی خواری از دست زبان خود کشم

می دهم خط غلامی نو خطان شهر را

تا به تقریب این سخن از دلستان خود کشم

راز خود گفتم چو بلبل خوار کرد آن گل مرا

از اجل خواهم امانی محتشم کاین نظم را

تحفه سازم پیش یار نکته دان خود کشم