که چون خم می و چو ننای نی به جوش و خروشم

رسید نغمه ای از باده نوشی تو به گوشم

کجاست نرمی و کیفیتی و نشئه عشقی

که می نخورده از آنجا برون برند به دوشم

ز خامکاری تدبیر خود فتاده به خنده