خرد چو دید که آورد آتش تو بجوشم

کجاست نرمی و کیفیتی و نشئه عشقی

که می نخورده از آنجا برون برند به دوشم

ز خامکاری تدبیر خود فتاده به خنده

قیاس حیرتم ای قبله مراد ازین کن

که با هزار زبان در مقابل تو خموشم

قسم به نرگس مردم فریب عشوه فروشت