ز افتادنم در ره چه باک آن شوخ چابک رخش را

از لب به زهر آلوده شیرین دهانی را چه غم

دل خون شد و غمگین نشد آن خسرو دلها بلی

یک کلبه گر ویران شود کشورستانی را چه غم

خاری گر افتد در گذر سیلاب رانی را چه غم

من خود ره آن شهسوار از رشک می بندم ولی

گر بگذرد آب از رکاب آتش عنانی را چه غم