ای دل برون رفتن چه سود از صید گاه عشق او

خاری گر افتد در گذر سیلاب رانی را چه غم

من خود ره آن شهسوار از رشک می بندم ولی

گر بگذرد آب از رکاب آتش عنانی را چه غم

صید ار گریزد صد قدم زرین کمانی را چه غم

چون نیست هیچت محتشم ز آشوب دوران غم مخور

صدخانه گر ویران شود بی خانمانی را چه غم