صید ار گریزد صد قدم زرین کمانی را چه غم

من خود ره آن شهسوار از رشک می بندم ولی

گر بگذرد آب از رکاب آتش عنانی را چه غم

ای دل برون رفتن چه سود از صید گاه عشق او

چون نیست هیچت محتشم ز آشوب دوران غم مخور

صدخانه گر ویران شود بی خانمانی را چه غم