آفتابی و مهی می دانم

به فنا بنده رهی می دانم

ره به آرام گهی می دانم

سیهم روی اگر جز رخ تو

دارد آن بت مژه چندان که درو

هر نگه را گنهی می دانم

نگهی کرد و به من فهمانید