که ازین به نگهی می دانم

دارد آن بت مژه چندان که درو

هر نگه را گنهی می دانم

نگهی کرد و به من فهمانید

گر ره صومعه را گم کردم

به خرابات رهی می دانم

داغهای دل خود را هر یک