خوش دل آن که می شوم کاندر دل او جا کنم

تا توانم سوخت پنهان کافرم گر آشکار

خویش را پروانه آن شمع بی پروا کنم

گر دهندم جا بگوی او نه جان خوش دلیست

اهل دل را گفته محروم نگذارم ز جور

آن قدر بگذار تا منهم دلی پیدا کنم

خاک پای آن پری کز خون مردم بهتر است