اهل دل را گفته محروم نگذارم ز جور

خویش را پروانه آن شمع بی پروا کنم

گر دهندم جا بگوی او نه جان خوش دلیست

خوش دل آن که می شوم کاندر دل او جا کنم

آن قدر بگذار تا منهم دلی پیدا کنم

خاک پای آن پری کز خون مردم بهتر است

چون من از نامردمی در چشم خون مالا کنم