آن قدر بگذار تا منهم دلی پیدا کنم

گر دهندم جا بگوی او نه جان خوش دلیست

خوش دل آن که می شوم کاندر دل او جا کنم

اهل دل را گفته محروم نگذارم ز جور

خاک پای آن پری کز خون مردم بهتر است

چون من از نامردمی در چشم خون مالا کنم

حشمت من محتشم این بس که در اقلیم فقر