چشمی که بردارم ز تو بر دیگران چون افکنم

دور از تو بر روی بتان چون چشم پرخون افکنم

گردم زنم بر کوه و دشت از آب چشم و خون دل

گریان کنم فرهاد را آتش به مجنون افکنم

از سوز دل در آتشم ای سینه پیدا کن رهی