کین آتش سوزنده را از خامه بیرون افکنم

گردم زنم بر کوه و دشت از آب چشم و خون دل

گریان کنم فرهاد را آتش به مجنون افکنم

از سوز دل در آتشم ای سینه پیدا کن رهی

از احسن محتشم گوش فلک گردد گران

جائی که من طرح سخن از طبع موزون افکنم