تا بنده مه خود شدم ایام

فرداست که سر حلقه ارباب جنونم

بار دلم از کوه فزونست عجب نیست

گر خم شود از بار چنین قد چو نونم

از قید دگر سیمبران کرد برونم

چشمت به خدنگ مژه کار دل من ساخت

نگذاشت که تیغت شود آلوده به خونم