از قید دگر سیمبران کرد برونم

بار دلم از کوه فزونست عجب نیست

گر خم شود از بار چنین قد چو نونم

تا بنده مه خود شدم ایام

چشمت به خدنگ مژه کار دل من ساخت

نگذاشت که تیغت شود آلوده به خونم

صد شکر که چون لاله به داغ کهن دل