چشمت به خدنگ مژه کار دل من ساخت

گر خم شود از بار چنین قد چو نونم

تا بنده مه خود شدم ایام

از قید دگر سیمبران کرد برونم

نگذاشت که تیغت شود آلوده به خونم

صد شکر که چون لاله به داغ کهن دل

آراسته در عشق تو بیرون و درونم