نگذاشت که تیغت شود آلوده به خونم

تا بنده مه خود شدم ایام

از قید دگر سیمبران کرد برونم

چشمت به خدنگ مژه کار دل من ساخت

صد شکر که چون لاله به داغ کهن دل

آراسته در عشق تو بیرون و درونم

من محتشم شاعر و شیرین سخن اما