من محتشم شاعر و شیرین سخن اما

نگذاشت که تیغت شود آلوده به خونم

صد شکر که چون لاله به داغ کهن دل

آراسته در عشق تو بیرون و درونم

لال است زبانم که به چنگ تو زبونم