زبس کز نشاء حسنش طراوت ناک می بینم

جمالش ذره در صورت قالب نمی گنجد

به آن عنوانکه من ز آئینه ادراک می بینم

تصور می کنم کاب لطافت می چکد زان رخ

اجل مشکل که یابد نوبت آن دو عهدان قاتل

که در کار خودش بس چست و پر چالاک می بینم

تو دست خود زقتل محتشم دارای اجل کوته