سر خود را ولی افتاده در پای تو می بینم

ثبات عشق دیرین بین که دارم چشم برغیری

ولی دل را پر از آشوب و غوغای تو می بینم

به خونم کرد چابک دست دیگر دست خود رنگین

گل اندامی دگر افکنده در دامم ولی خود را

اسیر اندر خم زلف سمن سای تو می بینم

برآتش میزنی هردم ز جائی محتشم خود را