گل اندامی دگر افکنده در دامم ولی خود را

ولی دل را پر از آشوب و غوغای تو می بینم

به خونم کرد چابک دست دیگر دست خود رنگین

سر خود را ولی افتاده در پای تو می بینم

اسیر اندر خم زلف سمن سای تو می بینم

برآتش میزنی هردم ز جائی محتشم خود را

که دیداست آن چه من از طبع خود رای تو می بینم