برآتش میزنی هردم ز جائی محتشم خود را

سر خود را ولی افتاده در پای تو می بینم

گل اندامی دگر افکنده در دامم ولی خود را

اسیر اندر خم زلف سمن سای تو می بینم

که دیداست آن چه من از طبع خود رای تو می بینم